İHTİRAS
*
bir yağmur mevsiminde sevişmeliyiz seninle
o kapkara,o delinmiş gök kubbenin altında
çılgınlar gibi....
ıslak çimenlerin üstünde boylu boyunca
yağmur altında saatlerce günlerce
hep benim olmalısın böyle serin böyle soğuk
baksana çıplak atlar üşüyormu
ne boyunlarında atkı
nede üstlerinde yağmurluk
bir yaz elbisesi gıy,ipekli
öyle gel benimle yağmur altın
ayakların çamurlu,elbisen yapışmış olsun
hep böyle kadın,hep istekli
ve gözyaşların....
yağmura karışmış olsun.
*

BİR DOST İÇİN SONE

Maruzatım odur ki;en iyi bir dostsun
Dağların doruğunda bir çiçek kadar iyi
Sen karanlıkta yüzümüzü ağartan ışık
Resimlerin duvarlarda şakır kuşlar gibi

Sen O'sun her zaman yalansız olan sevgisi
Saksıları sulayan,vazolara can katan
O en koyu,en çaresiz gecelerde bile
Yeri,göğü bir merhabasıyla aydınlatan

Sen O'sun sevince boğan bütün kederleri
Solan,kuruyan,bir çiçek gibi ağlayansın
Ve esen dost bir imbatsın akşamüzerleri

Kalan bir gün gibi yazdan,öyle Haziransın
Yalan değil,biz ne arayıp sende bulduksa
Mutluyuz,dostça gönül tahtına kurulduksa.

ÜMİT YAŞAR OĞUZCAN

DOST BİLDİKLERİM

Sanırdım gündüzdü onlarla gecem
İçimde ümitti dost bildiklerim
Ne zaman yıkılıp yere düştüysem
Bırakıp da gitti dost bildiklerim
Hepsi varken baharımda, yazımda:
Kışın bir burukluk kaldı ağzımda
Seneler senesi oysa gözümde
Cihana eşitti dost bildiklerim
Nerde o sözlere kandığım günler?
Her gülen yüzü dost sandığım günler
Acıdan kahrolup yandığım günler
Ta canıma yetti dost bildiklerim
Meydana çıkalı asil çehreler
Aydınlanmaz oldu artık geceler
Yalanlar tükendi, indi maskeler
Birer birer bitti dost bildiklerim
Korkar oldum bana *dostum* diyenden
Yoksa yok olandan, varsa yiyenden
Ne onlardan eser kaldı ne benden
Beni benden etti dost bildiklerim

ÜMİT YAŞAR OĞUZCAN

Seni Arıyorum

Şimdi bir an dönerek gerilere, hani
Bir zamanlar beni ölesiye yaşatan
Ellerimi bırakıp sevecen ellerini
Çevremi sımsıcak bir sevgiyle kuşatan
Seni arıyorum

Bir deniz hıçkırıyor ta içimde, dinle
Giderek yalçın kayalar, kumlar eriyor
Şimdi başbaşayım bir kıyıda kendimle
Ve bende var ettiğin o ben can veriyor
Seni arıyorum

Gülerdin bir zamanlar güneş batmazdı
Baştanbaşa bir gül bahçesiydi ortalık
Renkler ya mavi, ya penbe, ya beyazdı
Oysa şimdi ne yana baksam karanlık
Seni arıyorum

Varsın ama yoksun. yanımdasın, değilsin
Gözlerim boşuna deliyor geceleri
Tek seni bir kez daha görebilmek için
Daldırıp ellerimi benden içeri
Seni arıyorum

Ellerim içimde bir kan gölüne batıyor
Bağırıyorum kimseler duymuyor sesimi
Dişlerim hırsla dudaklarımı kanatıyor
Ve senden uzakta verirken son nefesimi
Seni arıyorum

Bu son aldanışım, son yıkılışım olacak
Gelsen de boş artık gelmesen de, ben yokum
Yine de son bir ümit kırıntısıyla, bak
O herşeyi yitirdiğim anda bulduğum


Ümit Yaşar Oğuzcan

Ben güzel gözlü kadınları severim

Ben güzel gözlü kadınları severim
Bir de küçük ayaklıları, uzun boyunluları
Hem nasıl severim, öyle severim işte
Terler avuçları, kesilir solukları

Ben mahzun kadınları severim
Yavru ceylanca kadınları, ürkekçe
Hem nasıl severim, öyle severim işte
Bilemezsiniz ne güzeldir, öpüştükçe

Ben akıllı kadınları severim
Düşünen, az konuşan, o çok bilen
Her yerde, her zaman nazı çekilen
Hem nasıl severim, öyle severim işte

İçimde büyük, sonsuz ateşler yanmalı
Ve ölümüm o kadın yüzünden olmalı.

ÜMİT YAŞAR OĞUZCAN

Istanbul


Evin içinde bir oda, odada İstanbul
Adam sigarasını yaktı, bir İstanbul dumanı
Kadın çantasını açtı, çantada İstanbul
Çocuk bir olta atmıştı denize, gördüm
Çekmeğe başladı, oltada İstanbul
Bu ne biçim su, bu nasıl şehir
Şişede İstanbul, masada İstanbul
Yürüsek yürüyor, dursak duruyor, şaşırdık
Bir yanda o, bir yanda ben, ortada İstanbul
Odanın içinde bir ayna, aynada İstanbul
İnsan bir kere sevmeye görsün, anladım
Nereye gidersen git, orada İstanbul.


| Umit Yasar Oguzcan

o yaşamak kadar güzel kadın

bana ölümü hatırlatıyor

onu her gördüğümde

''ya ölürsem'' diyordum

ya ölürsem

bu kadın benim için ağlarsa

bilsem bana acımayacağını

beni unutacağını bilsem

bu kadar ölümü düşünmezdim

o yaşadıkça ölüme inanasım geliyor

cenazeme çiçek göndermeyin

çünkü o zaman tabutumda olmayacağım

kalabalık arasında sizde varsınız

bilin ki yanınızdayım

mezarlığa kadar yürüyeceğiz el ele

avuçlarımızda bütün sıcaklığımız

öyle şiirler okuyacağım ki size

öldüğüme inanmayacaksınız

bembeyaz bir kefene saracaksınız beni

ölmeyeceğim

tahta bir tabuta koyacaksınız beni

ölmeyeceğim

üzerime toprak atacaksınız kürek kürek

yine ölmeyeceğim

sonra sağır sessizliği içinde zamanın

bir bir bırakıp gideceksiniz beni

ölmekten beter olacağım

demek o beni sevmiyor

demek o beni anlamıyor

bana içkimi verin

bana kadehimi verin

bana ellerimi verin

onun şerefine kadeh kaldırır gibi

bir daha

bir daha ölmek istiyorum




Ümit Yaşar Oğuzcan