“her yerde bırakıp gittin beni gözlerinle
düşlerin yüreğiyle bırakıp gittin beni
yarım kalmış bir cümle gibi bırakıp gittin
gelişigüzel bir nesne, bir iskemle gibi
yazla birlikte biten kısa bir tatil
çekmecede bir kart gibi bırakıp gittin...”

-L.Aragon-

Senin
için
yaz,
hep aynı bulutlarla geliyor.
Kalbine sokulan yeşiller sararıyor
ve yazgısı iklimlerin,
hep daracık pencerende kalıyor...

Senin
için
şu upuzun sokaklardaki görkemli bahçelerde
kısacık güller oturuyor.

Sahillerde takalar,
şehirlerde kışkırtıcı sevinçler dolaşıyor...

senin
için
yalnızlık,
kalbine bir kez daha kırbacıyla giriyor.

Eski güftelerin sözleri birden ayaklanıyor...

Senin
İçin
odalar, sofalar utanıyor.

O saat bulvarlara serseri yağmurlar yağıyor.

Yağıyor…

Sen eskiyen bedenini kederle ovuşturuyorsun.
Sen şehrin dinmez uğultusunda
geceye şarkılar söylüyorsun...

Senin
için
yoksul ve mahcup evlerde fokurdayan demliklerin buğusu
gözlerine düşüyor.

Anılar defter sayfalarında kurutulmuş çiçekler gibi susuyor.
Susuyor...

Senin
için
terk edilmiş bir adam şimdi şiirler yazıyor;
göğsünde yerin bomboş duruyor…
/Herkes seçti adamını ey kadın.
Herkes... Sana bıraktı yalnızlığını!/

Senin
için
sensiz her günümü bir yüzyılla saydım.

Yeni bir yangına milat var artık.
Düştü tetiği yüreğimin yığıldım
kaldım...

Yılmaz Odabaşı