Sidar
11-11-2008, 01:14
Yagmurlara Delice Asik Bir Sevdayi Beklemek
Bir deli y agmurdun sen. Yagisini, tepeden tirnaga beni sirilsiklam yapmasini severdim. Her damlan icime islerdi, her damlan yüregime akan bir nehire dönüsüyordu. Bazen Firat kadar hircin olu veriyordu. Beni alip götürüyordun. Bugulur gibi olsamda seviyordum bu deli nehri.
O islak halimle tir tir titrerken, bir tek damlani bile kacirmamak icin kapanmazdim hic bir yere. Yagmurdan sonra üsümeyi kim s ever ki? Ben sevdim iste. Bir yagmur bagimlisina dönüstürdün beni.
Sen yagdiginda ellerinde semsiyesi ile gezen, kacisan insanlari gördükce öfkelenirdim. Sen hissetmeyen insan neden y asardi ki bu dünyada? Sonra dagilirdi öfkem. Ve gururlu bir gülüs kaplardi yüzümü. Hic kimsenin farketmedigi o güzel islakligin tek sahibi bendim. Bu beni hepsinden ayricalikli kilardi. Onlar siradandi, ben farkli. Cünkü ben s enin farkindaydim. Islakligini s everdim. Yagmur olup yagmani. Toprakla bütünlesmeni severdim.
Ucurumun dibindeki yalniz cicektim ben. Tek besinim yagmurdu. Yagisini beklerdim. Kurak günlere, ayaz gecelere inat hic bitmeyen bir UMUTla beklerdim. Kapardim y apraklarimi, bükerdim boynumu direnmek icin.
UMUDUN yitip gittigi günlerde oldu elbette. Bekleyisin iskenceye dönüstügü anlar da oldu. Yagma ihtimalin yoktu ama ya ben sabirsizdim ya da sen yagacagin zamani cok iyi bilirdin. Ben bunun rahatligiyal hic solmayacagimi düsünürdüm.
Yagacagini bilerek özlemenin tadini da sevdim ben. Benimle birlikte bekleyen diger yalniz cicekler „artik yagmayacak“ diye kendi y agmurlarindan umitlerini kesmisken, ben „durun“ derdim onlara. „Benim yagmurum hepimizi yasamaya döndermeye yeter“,
Öyle kivaminda yagardi ki, annemin tandir ekmegi kokusu veriyordu. Annem kokardi yagmur. Iste öyle yagardin. Ne sel olup yikardin duvarlari, ne birkac din dünyayi. Tam kivaminda yagardin. Romantik yagarin, güzel yagardin, düsünerek yagardin. Hayat vermek icin yagardin. Yagmur olup yagmani severdim.
Seni tasiyan bulutlarda hic siyah olmadi. Yakismazdi sana kara bulutlardan düsmek dünyaya. Aydinligini verdin. Bu yüzden hicbir zaman yikim olmadi yagisin.
Yagmurdan sonra gökkusagina dönüsmeni de severdim. Her damlan baska bir renkti. Gözlerimi alamazdim o renk cümbüsünden.
Bu arada gene kurak gidiyor günler. Ne bir bulut var ne de yere düsüen bir damala. Ben gene direniyorum ama sen geciktin ey yagmur. Sitemimdir sama, vardir bir bildigin ama düsün ki sen olmasan solup gidecegim bu corak dünyadan.
Yag ve sirilsiklam et beni. Beni öyle tutkulu, öyle yagmur delisi….
Izzet EKER
Bir deli y agmurdun sen. Yagisini, tepeden tirnaga beni sirilsiklam yapmasini severdim. Her damlan icime islerdi, her damlan yüregime akan bir nehire dönüsüyordu. Bazen Firat kadar hircin olu veriyordu. Beni alip götürüyordun. Bugulur gibi olsamda seviyordum bu deli nehri.
O islak halimle tir tir titrerken, bir tek damlani bile kacirmamak icin kapanmazdim hic bir yere. Yagmurdan sonra üsümeyi kim s ever ki? Ben sevdim iste. Bir yagmur bagimlisina dönüstürdün beni.
Sen yagdiginda ellerinde semsiyesi ile gezen, kacisan insanlari gördükce öfkelenirdim. Sen hissetmeyen insan neden y asardi ki bu dünyada? Sonra dagilirdi öfkem. Ve gururlu bir gülüs kaplardi yüzümü. Hic kimsenin farketmedigi o güzel islakligin tek sahibi bendim. Bu beni hepsinden ayricalikli kilardi. Onlar siradandi, ben farkli. Cünkü ben s enin farkindaydim. Islakligini s everdim. Yagmur olup yagmani. Toprakla bütünlesmeni severdim.
Ucurumun dibindeki yalniz cicektim ben. Tek besinim yagmurdu. Yagisini beklerdim. Kurak günlere, ayaz gecelere inat hic bitmeyen bir UMUTla beklerdim. Kapardim y apraklarimi, bükerdim boynumu direnmek icin.
UMUDUN yitip gittigi günlerde oldu elbette. Bekleyisin iskenceye dönüstügü anlar da oldu. Yagma ihtimalin yoktu ama ya ben sabirsizdim ya da sen yagacagin zamani cok iyi bilirdin. Ben bunun rahatligiyal hic solmayacagimi düsünürdüm.
Yagacagini bilerek özlemenin tadini da sevdim ben. Benimle birlikte bekleyen diger yalniz cicekler „artik yagmayacak“ diye kendi y agmurlarindan umitlerini kesmisken, ben „durun“ derdim onlara. „Benim yagmurum hepimizi yasamaya döndermeye yeter“,
Öyle kivaminda yagardi ki, annemin tandir ekmegi kokusu veriyordu. Annem kokardi yagmur. Iste öyle yagardin. Ne sel olup yikardin duvarlari, ne birkac din dünyayi. Tam kivaminda yagardin. Romantik yagarin, güzel yagardin, düsünerek yagardin. Hayat vermek icin yagardin. Yagmur olup yagmani severdim.
Seni tasiyan bulutlarda hic siyah olmadi. Yakismazdi sana kara bulutlardan düsmek dünyaya. Aydinligini verdin. Bu yüzden hicbir zaman yikim olmadi yagisin.
Yagmurdan sonra gökkusagina dönüsmeni de severdim. Her damlan baska bir renkti. Gözlerimi alamazdim o renk cümbüsünden.
Bu arada gene kurak gidiyor günler. Ne bir bulut var ne de yere düsüen bir damala. Ben gene direniyorum ama sen geciktin ey yagmur. Sitemimdir sama, vardir bir bildigin ama düsün ki sen olmasan solup gidecegim bu corak dünyadan.
Yag ve sirilsiklam et beni. Beni öyle tutkulu, öyle yagmur delisi….
Izzet EKER