Orhan Veli, hemen herkesle arkadaşlık kuran bir kişiliğie sahiptir.
Bir gün Park Otel'in balkonunda Yahya Kemal ile otururken, bir kaç kadehten sonra söz dönüp dolaşıp şiire gelir.

Bir ara Yahya Kemal sorar:

''Duymadığımız bir şeyler var mı?

''Var efendim'' der Orhan Veli:

''Lütfetmez misiniz?''

Orhan Veli'nin muzipliği üzerindedir.

Aruza ile yazdığı ''Efsâne'' Başlıklı şiirini okur:

Yahya Kemal, şiirde kendi adı da geçtiği için mest olmuştur.

Kadehinden bir yudum aldıktan sonra sevinçle, ''Aziz şair'' der, ''şiirini beğendim, biraz daha gayret ederseniz bizi de geçeceksiniz.''

Ama Orhan Veli'nin cevabı karşısında donup kalacaktır:

''Ama efendim, ciddiye almayın, biz bunları alay olsun diye yazıyoruz.''

Efsâne


Bir zamanlardı bu gamhânede bir dem vardı
Gece sahilde sular fecre kadar çağlardı

O çağıltıyla beraber döğünürdü def ü cenk
Bir güneş dalgalar üstünde doğar rengârenk

Mavi bir gökyüzü titrerdi güzel bir histe
Rindler muğbeçeler mest bütün mecliste

Ve o hâletle bütün kahkahalar rağmeleşir
Dilde Yahya Kemal'in şarkısı şehnâmeleşir

O gürültüyle sular çalkalanır çağlardı
Bir zamanlardı bu gamhânede bir dem vardı

Lâkin artık o hayal âlemi bir efsâne
Ses sada yok bu değil sanki o devlethâne
[i]
Orhan VELİ