ucunda boşluk sallanan gecelerden bir gece
- düştü benden gözlerin..
ki sen görmedin..
kanadı beyza..

oysa kanamaktan utanırken yaralanan bucaklar
maviydi bepuk kuşları hala,
ve kırmızıydık güllerden çokca biz..

vakitler geçtikçe üstümüzden başımızdan
aklımın yandığı dizlerinin yamacında...,
tutuştu beyza..

sen ziyaretlik bir şehre,
ölmek için gittiğinde benden
geride kalan tüm şehirler yandı
ellerim yandı..
ki sen görmedin..
karardı beyza..

işitmiştik de evvelden ya;
- ince bir sızıdır,uçurumda yaşam tutkusu..*
yani işte yeni değil bu sevda soyuntusu!
benim yanım yörem yangın kokusu...
seninse gözlerinde
maktulsüz bir cinayetin kaçınılmaz korkusu..

şimdiyse bepuk kuşlarının gömülme zamanıdır;
toprak yataklarına usulca..
aklıma bile gelme yarınlarda; sakın!
biz'de tükendi beyza..!