Gözyaşını Gördüm


Gözyaşını gördüm –iri, saydam gözyaşını

O mavi gözden akan;

Ve sonra düştüğünü gördüm

Menekşe çiy tanesinin;

Gülücüğü, safirin ışığını gördüm

Senin yanında soldu

Güçlü ışınlarla dolu bakışının

Yeri doldurulamadı;


Bulutlar uzaklardaki güneşten

Akşamın karanlığını

Ürküten koyu, tatlı bir renk aldığında

En karamsar insanlara

İlettiğin o kıvançlı, şen yanını

Gökten usulca siler;

Oysa gözlerinin arkasındaki ışık

Solmaz yüreklerden.



(Çev.:Tozan Alkan)


Yürüyor Güzellikte


Bulutsuz ülkelerin ve yıldızsız göklerin

Gecesi gibi yürüyor güzellikte;

Karanlığın en karası, en beyazı ışığın

Buluşmuş edasında, gözlerinde;

Göğün görkemli günden bile esirgediği

Meyvelerin kadife ışığı teninde.



Işık biraz azalsa, biraz gölgelense yüz,

Kuzguni saç örgülerini dalgalandıran

Ya da gelip usulca çizgilerine konan

Tarifsiz güzelliğin solduğunu görürüz;

O yumuşak, saf yerde konaklayıp geceler

Tatlı, duru, tertemiz düşünceler.



O yumuşak, o dingin, tatlı ve dokunaklı

Alnının üzerinde, yanağında;

Kıvanç dolu gülüşler ve ışıl ışıl renkler

Anlatır, ölümlü, yalan dünyada

Güvenle ve erinç içinde geçen günleri;

Yüreğinde hep masum bir sevgi!



(Çev.:Tozan Alkan)