Pastada benden

Salıncak
Bir çocuk bahçesi düşün;
Bir salıncak,
Ve içinde bir çocuk sallanan,
Bir tane daha salıncak,
Ve içinde bir çocuk daha,
Ne gam, ne de keder;
Sarkaçta boncuk, sallanan.

Durup bir sayalım şu bahçeyi,
Kaç kere çocuk?
Kaç kere salıncak?
Salıncak kere çocuk,
Salıncak çarpı toprak,
Kaç eder
Çocuk kere çocuk?

Ne şenlik baksana;
bunlar sadece çocuk,
İpleri kopsa küflü demirlerin,
Kuşlar gibi ufka kaçacak,
Salıncakta dünya kadar mutlular,
Yıldızlar kadar da ufak,
Bahçede dalgalanıp uçacak sanki,
Hepsi de yaldızlı sancak.

Eğriyi bilmeden çember çeviren,
Gerçeği sormadan doğruyu bilmeyen,
Yay çizerek sallanan bu çocuk;
Bir kere çocuk.

O bir çocuk!
O daha çocuk!
Salıncak ne ister?
Sadece bir çocuk...


Orhan Tiryakioğlu


Teşekkür ederim yaSmin,Fairy ..Uğradığınıza sevindim kızlar

Bu güzel masal evide en çok buraya yakışırdı...

hep ayni hikaye
uyutan seni hep ayni masal
bir ömür sürecek bu savasin
kalemini kir
sus
büyüt uyuyan cocugu
anlatma artik ona ayni masali
cikar rüyadan al masaldan
sen
büyümeyen masallar cocugu
kendi masalini yazdin
oysa masal dinleyen cocuklar mutlu uyur
sen seni uyutan ama büyütmeyen bir msaldasin
üstelik mutluda degilsin
cik
uyan
dinleme
masalsiz kal
uyan a cocuk
büyü
...
.
.
.
.

Şair bilinmiyor.

senin mi yoksa bu siir ? guzelmis

Kocaman bir MERHABA da buraya bırakıyorum....

sarı sıcak masaldan geçen çocuk
saçlarından güneş öpmüş
yanaklarından melekler...

elma dersem çıkma
armut dersem çık...

azecan

Yüce kavak, yüce kavak hışırda,
Gelen nedir bilemem ki başıma?
Hışırda be deli kavak, hışırda,
Küçücüktüm, neler geldi başıma…

şair bilinmiyor..

Varlıkları ile buraya ışıltılar serpen sevgili arkadaşlarım, iyiki varsınız..Teşekkür ederim.

Bağlanmayacaksın

Bağlanmayacaksın bir şeye, öyle körü körüne.
"O olmazsa yaşayamam." demeyeceksin.
Demeyeceksin işte.
Yaşarsın çünkü.
Öyle beylik laflar etmeye gerek yok ki.
Çok sevmeyeceksin mesela. O daha az severse kırılırsın.
Ve zaten genellikle o daha az sever seni, senin o'nu sevdiğinden.
Çok sevmezsen, çok acımazsın.
Çok sahiplenmeyince, çok ait de olmazsın hem.
Çalıştığın binayı, masanı, telefonunu, kartvizitini...
Hatta elini ayağını bile çok sahiplenmeyeceksin.
Senin değillermiş gibi davranacaksın.
Hem hiçbir şeyin olmazsa, kaybetmekten de korkmazsın.
Onlarsız da yaşayabilirmişsin gibi davranacaksın.
Çok eşyan olmayacak mesela evinde.
Paldır küldür yürüyebileceksin.
İlle de bir şeyleri sahipleneceksen,
Çatıların gökyüzüyle birleştiği yerleri sahipleneceksin.
Gökyüzünü sahipleneceksin,
Güneşi, ayı, yıldızları...
Mesela kuzey yıldızı, senin yıldızın olacak.
"O benim." diyeceksin.
Mutlaka sana ait olmasını istiyorsan bir şeylerin...
Mesela gökkuşağı senin olacak.
İlle de bir şeye ait olacaksan, renklere ait olacaksın.
Mesela turuncuya, yada pembeye.
Ya da cennete ait olacaksın.
Çok sahiplenmeden,
Çok ait olmadan yaşayacaksın.
Hem her an avuçlarından kayıp gidecekmiş gibi,
Hem de hep senin kalacakmış gibi hayat.
İlişik yaşayacaksın.
Ucundan tutarak...

CAN YÜCEL