Forum - Edebiyat, Eğitim, Genel Kültür Forumu - vBulletin

Toplam 4 adet sonuctan sayfa basi 1 ile 4 arasi kadar sonuc gösteriliyor
Like Tree4Likes
  • 1 Post By
  • 1 Post By
  • 1 Post By
  • 1 Post By
dqw
  1. #1
    Topal Kırkayak - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
    Üyelik tarihi
    Kasım.2012
    Mesajlar
    228

    Standart Fernando Pessoa (Alberto Caeiro, Alvaro de Campos, Ricardo Reis, Bernardo Soares)

    TÜTÜN DÜKKANI


    hiçbir şey değilim.
    hiçbir şey de olmayacağım.
    bir şey olmayı istemem.
    ancak, dünyanın bütün düşleri var bende.
    odamın pencereleri,
    kimsenin kim olduğunu bilmediği, milyonlarca
    kişiden birinin odasının
    (tut ki tanıyorlar, odamı ne bilsinler...)
    devamlı insanların gelip geçtiği bir caddenin
    gizemine açılıyorsunuz,
    bütün düşüncelere sapa kalan bir caddeye,
    gerçek, imkansızca gerçek; kesin, bilinmezcesine
    kesin
    varlıkların ve kayaların altındaki şeylerin
    gizemiyle,
    duvarları rutubetlendirip insanların saçalrına
    aklar düşüren ölümle,
    hiçlik yolunda her şeyin katarını süren kaderle.
    gerçeği öğrenmiş gibi yıkıldım bugün.
    ölmek üzereymiş gibi aydınlandım bugün.
    ve bu eve, caddenin bu yanına dönmek üzere
    el sallamaktan daha fazla
    bir yakınlık duymamıştım eşyalara.
    bu bina ve caddenin bu yanı, sıra sıra vagon olur,
    kalkış düdüğüyle
    kafamın içinde döne döne,
    ve bu gidiş sinirlerimi gerer, çıtırdatır
    kemiklerimi.
    bugün şaşkınım, düşünmüş taşınmış ve unutmuş
    biri gibi.
    caddenin karşısındaki tütüncü dükkanının
    dış gerçekliği
    ve her şeyin bir rüya olduğuna dair hislerimin
    iç gerçekliğiyle duyduğum sadakat arasında
    kaldım bugün.
    çuvalladım her şeyde.
    hedefsiz olduğum için, belki de, hiçliğe
    yuvarlandım,
    evin arka camından kaçarak fırlatıp attım
    bana sundukları eğitimi.
    kırlara çıktım da büyük umutlarla:
    bütün bulduğum çimenler ve ağaçlardı,
    insanlarsa diğerleriyle aynı.
    gerisin geri camdan içeri girdim, bir sandalyeye
    oturdum.
    ne düşünmeliydim?
    ne olduğumum bilmeyen ben, ne olacağımı
    nereden bilirim?
    düşündüğüm olmak mı? ama ben çok şey olmayı
    düşünüyorum!
    aynı şey olmayı düşünen öyle çok kişi var ki,
    hepimiz birden olamayız.
    dahi mi?! şu anda yüz binlerce beyin, benim gibi,
    bir dahi olduğunu hayal ediyor,
    ve muhtemelen tarih birini bile kaydetmeyecek.
    hayali fetihleri bir gübre yığınından başka bir şey
    olmayacak.
    hayır, kendime inanmıyorum.
    bütün tımarhaneler kesin yargı sahibi delilerle
    dolu!
    ya ben? hiçbir kesin yargısı olmayan, onlardan
    daha mı az, daha mı çok haklıyım?
    hayır, ben bile...
    şu anda kaç tavan arasında veya başka katında
    dünyanın,
    hayal kuran, kendisi olduğuna inanmış ne dahler
    var, bilsen!
    nice kibirli, soylu ve pırıltılı hedefler var ki
    -evet, gerçekten kibirli, soylu ve pırıltılı
    ve belki de ulaşılabilir-
    bir nebze olsun gerçek gün ışığı göremeyecek ve
    onlara
    kulak verecek birini bulamayacaklar.
    onu fethetmeye doğanlar içindir dünya,
    haklı olsalar bile fethetmeyi hayal edenelr için
    değil.
    napalyon'dan daha fazlasını yaptım düşlerimde.
    isa'dan daha fazla insanlık sığdırdım fani
    göğsüme.
    kant'ın bir kere olsun kaleme almadığı felsefeler
    kurdum gizlice.
    ne var ki ben tavan arasındaki adamım ve belki de
    hep böyle olacağım;
    ben hep kerameti kendinde biri olacağım;
    ben hep kapısız duvarların kapılarının yüzüne
    kapanmasını bekleyen biri olacağım,
    sonsuzluğun şarkısını bir tavuk kümesinde
    çığıran ve tanrı'nın sesini kapatılmış bir
    kuyuda duyan.
    bana güvenmek mi? aman, hayır, kalsın orda.
    savur doğa ateşler içindeki başıma
    güneşini, yağmurunu, saçıma dolanan rüzgarını,
    geriye kalanlar da gelsin gelirse; gelmeleri
    gerekiyorsa, veyahut gelmesinler.
    yıldızların hasta kalpli kökleri,
    bir an önce kalkalım da yataklarımızdan
    fethedelim bütün dünyayı,
    uyanalım ki belirsizdir o,
    kalkalım ki yabancıdır o,
    terk edelim evi ki bütün yeryüzüdür o,
    dahası güneş sistemi,samanyolu ve sonsuzluk.
    (çikolata te, küçük kız;
    çikolata ye!
    gör, şu dünyada daha farklı bir metafizik yok
    çikolatadan başka.
    gör, bütün dinlerin öğrettikleri de farklı değil
    şekerci dükkanının öğrettiklerinden.
    ye, küçük pasaklı, ye!
    böyle hakikatli çikolata yiyebilir miyim ben de
    senin gibi?
    ama düşünüyorum da, gümüş kağıdı
    kaldırdığımda kalay yaprağı sadece
    geriye kalan.
    her şeyi atıyorum yere, tıpkı hayatımı attığım
    gibi.)
    ama en azından bir acı kalıyor geriye o
    olmayacağım şeyden,
    hızlı kaligrafisi bu dizelerin,
    imkansız adına yıkık sütunlar.
    en azından gözyaşsız bir aşağılama hediye
    ediyorum kendime,
    en azından soylu olan kol hareketleriyle attığım
    gibi
    varlığım olan kirli çamaşırları, liste yok, devam
    ediyor nesnelerin seyri,
    gömleksiz kalıyorum evde.
    (sen, avutucu olan, var olmayan ve bundan
    dolayı avutucu olan,
    yunan tanrıçası, yaşayan bir heykel gibi
    yontulmuş.)
    sen, düşünülmeyecek kadar soylu ve çaresiz
    roma vatandaşı,
    sen, gezgin şarkıcıların tanrıçası, parlıyor
    güzelliğin önünde,
    sen, onsekizinci yüzyılın markizi, dekolte giysiler
    içinde ve uzaklarda,
    babamızın zamanından kalma anlı şanlı sokak
    kadını,
    modern bir şey belki de -bilmiyorum nesin-,
    olan biten hepsi bu, sensin ilham verdikçe
    verecek!
    kalbim boşaltılmış bir çöp kutusu.
    insanlar nasıl yalvar yakar olurlarsa ruhlara,
    yalvarıyorum öyle
    ben de kendime, ve bulamıyorum hiçbir şey.
    pencerenin önüne gidiyorum ve görüyorum
    caddeyi bir mutlak açıklık gibi.
    görüyorum dükkanalrı, görüyorum kaldırımları,
    görüyorum geçip giden arabaları,
    görüyorum karşıdan karşıya geçen giysili canlı
    varlıkları,
    görüyorum herkes gibi var olan köpekleri de,
    ve bütün bunlar yük oluyor omuzlarıma bir
    sürgün hükmü gibi,
    yabancıdır hepsi, her eşy gibi.
    yaşadım, okudum, sevdim ve hatta inandım,
    ne var ki bugün kıskanıyorum her dilenciyi o bn
    olmadığı için.
    görüyorum her bir paçavrasını, yaraları ve
    yalanı,
    görüyorum da kendime bakıyorum bir: belki de
    sen hiç yaşamadın, hiç okumadın, hiç
    sevmedin, hiç inanmadın.
    (çünkü gerçekte her şeyi yapmak mümkün
    olabilir de olmayabilir de.)
    belki de sen sadece kuyruğu koparılan bir
    kertenkele gibi var oldun,
    kertenkeleden ayrı bir kuyruk olarak sürünüp
    duran.
    yarattım kendimden hiç bilmeden iyiyi,
    ne yapabilirdim kendimden, olmayandan.
    yanlış kılıklara büründüm bir zamanlar,
    hemen olmadığım biri sandım kendimi
    ve bir şey diyemedim, kayboldum.
    maskeyi çıkaracağım anda ise yüzüme
    yapışmıştı o.
    çıkarıp da aynada gördüğümde kendimi
    zaten yaşlanmıştım.
    sarhoştum, sökemediğim kılığımı nasıl giydiğimi
    bilmek de istemiyordum artık.
    maskeyi fırlatıp
    helada sızdım.
    sahibinin şımarttığı bir it gibi.
    böylesi daha zararsızdı,
    ve ne asil olduğumu kanıtlayacak bu hikayeyi
    yazacaktım,
    nafile dizelerimin müzikal cevheri
    caddenin karşısındaki Tütüncü Dükkanı'ndan
    bakmak yerine
    sadece kendi yarattığım bir şey gibi size
    bakabildiğimdendir,
    var olmanın bilinçliliğini ezdiğimde,
    ayyaşın tökezlediği halı
    ya da çingenelerin çaldığı beş para etmez bir
    paspas gibi.
    ama işte Tütüncü Dükkanı'nın sahibi kapıya çıktı
    öylece duruyor.
    cansıkıcı bir boyun eğmişlikle bakarım ona,
    yarı yarıya ulaşılmaz bir ruhun sıkıntısıyla
    birlikte.
    o da ölecek, ben de öleceğim...
    o tabelasını bırakacak geride, bense şiirlerimi,
    nihayetinde onun da izi kalmayacak, benim
    şiirlerimin de.
    bunu belirleyen cadde de ölecek en nihayetinde,
    neticede şiirlerimi yazdığım dilde.
    ardından bu dolanıp duran gezegen de,
    bütün bunların hepsi olduktan sonra ölecek!
    diğer güneş sistemlerindeki başka gezegenlerde
    bize benzer bir şeyler,
    şiir gibi bir şeyler yazmaya,
    tabela gibi bir şeyin altında hayata devam
    edecekler.
    mutlaka biri diğeriyle karşılaşır.
    daima bir şey diğeri kadar yararsızdır elbette.
    imkansız, gerçeklik kadar aptalcadır.
    daima iç gizem, yüzeyde uyuyan gizemlilik kadar
    gerçektir.
    mutlaka bu ya da daima o
    ya da ne biri ne de diğeri.
    ama Tütüncü Dükkanı'na adamın biri girmiştir
    (tütün almaya mı?)
    ve makul gerçeklik aniden çarpar beni,
    sandalyemden şöyle bir doğrulurum -nerjik,
    kati, insanca-
    ve bu dizeleri, aksini söylesemde, yazmaya...
    bir sigara yakarım onları ayzmayı düşünürken
    ve o sigarada, bütün o düşündüklerimin
    özgürlüğünün tadını alırım.
    gözlerim dumanı izler
    kendi izimmiş gibi.
    ve zevklenirim o hassa ve en uygun anda
    tüm düşüncelerden kurtuluş
    ve tam hissedilemeyenlerin metafizik
    uyanıklığıyla.
    şöyle bir kaykılırım sandalyede
    tüttürmeyi sürdürerek.
    kader izin verdiği sürece
    tüttürmeye devam edeceğim.
    (şu benim çamaşırcı olan kadının kızıyla
    evlenseydim, belki mutlu olacaktım.)
    sandalyeden kalkar, pencereye giderim.
    adam Tütüncü Dükkanı'ndan çıkmıştır
    (bozuklukları mı cebine koymaktadır?)
    hah, tanıdım onu: hiç de metafizik olmayan
    Esteves bu.
    (tütüncü kapıya çıkmıştır.)
    ilahi bir dürtü altındaymışcasına
    Esteves döner ve beni görür,
    bir selam sarkıtır,
    ben de "Merhaba Esteves diye bağırırım
    ve evren
    ümitlerin, ideallerin olmadığı yerine çekilir
    ve Tütüncü gülümser.


    Fernando PESSOA -Alvaro De CAMPOS imzasıyla.-

    çeviri: Adnan ÖZER

    kaynak: Fernando PESSOA / 20.Yüzyılın Yalnızı, Everest yayınları
    gogeselam likes this.
    all theories
    like clichés
    shot to hell,
    all these small faces
    looking up
    beautiful and believing;
    i wish to weep
    but sorrow is
    stupid.
    i wish to believe
    but belief is a
    graveyard.
    we have narrowed it down to
    the butcherknife and the
    mockingbird.
    wish us
    luck.

  2. #2
    Topal Kırkayak - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
    Üyelik tarihi
    Kasım.2012
    Mesajlar
    228

    Standart Cevap: Fernando Pessoa (Alberto Caeiro, Alvaro de Campos, Ricardo Reis, Bernardo Soar

    YOLA ÇIKMAK! YİTİRMEK ÜLKELERİ

    Yola çıkmak! Yitirmek ülkeleri!
    Bir başkası olmak süresiz,
    Yalnız görmek için yaşamaktır
    Köksüz bir ruhu olmak!

    Kimseye ait olmamak, kendime bile!
    Durmadan gitmek, sonu olmayan
    Bir yokluğun peşinde
    Ve ona ulaşma isteği içinde!

    Böyle yola çıkmaktır yolculuk.
    Ama ben açık bir yol düşünden öte,
    Bir şeye gerek duymuyorum yolculuğumda.
    Gerisi sadece gök ve toprak.

    (1933)



    Fernando PESSOA
    gogeselam likes this.
    all theories
    like clichés
    shot to hell,
    all these small faces
    looking up
    beautiful and believing;
    i wish to weep
    but sorrow is
    stupid.
    i wish to believe
    but belief is a
    graveyard.
    we have narrowed it down to
    the butcherknife and the
    mockingbird.
    wish us
    luck.

  3. #3
    Topal Kırkayak - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
    Üyelik tarihi
    Kasım.2012
    Mesajlar
    228

    Standart Cevap: Fernando Pessoa (Alberto Caeiro, Alvaro de Campos, Ricardo Reis, Bernardo Soar

    ÖZRUHSALÖYKÜ

    Numaracı biridir şair.
    Öyle ustaca numara yapar ki,
    Gerçekten acı çekerken bile
    Rol yapıyormuş gibi görünür.

    Ve yazdıklarını okuyanların
    İyice hissettikleri,
    Onun çifte acısı değil,
    Sahte acılarıdır kendilerinin.

    Böylece döner durur raylarda
    Eğlendirmek için aklımızı
    Kalp adını verdiğimiz
    O küçücük oyuncak tren

    (1931)




    Fernando PESSOA


    Türkçesi: Cevat ÇAPAN

    ÖZRUHSAL YAZI


    Şair aldatıcıdır.
    Öyle mükemmel aldatır ki
    Acı çekiyormuş gibi yapacak olur
    Oysa acıdır hissettiği.

    Ve yazdıklarını okuyanlar
    Okunan acıda iyice hissederler,
    Şairin tanıdığı ikiliği değil,
    Kendilerinin asla hissetmediğini.

    Ve böylece onun çarklarında
    Döner, aklın oyuncağı,
    Bu küçük mekanik tren
    Adına kalp denen.




    Fernando PESSOA


    Türkçesi : Işık ERGÜDEN
    gogeselam likes this.
    all theories
    like clichés
    shot to hell,
    all these small faces
    looking up
    beautiful and believing;
    i wish to weep
    but sorrow is
    stupid.
    i wish to believe
    but belief is a
    graveyard.
    we have narrowed it down to
    the butcherknife and the
    mockingbird.
    wish us
    luck.

  4. #4
    Topal Kırkayak - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
    Üyelik tarihi
    Kasım.2012
    Mesajlar
    228

    Standart Cevap: Fernando Pessoa (Alberto Caeiro, Alvaro de Campos, Ricardo Reis, Bernardo Soar


    TANIMAYA BAŞLIYORUM KENDİMİ. BEN YOKUM..



    Tanımaya başlıyorum kendimi. Ben yokum.

    Olmak istediğimle başkalarının gözündeki ben..

    Arasındaki boşluğum ben.

    Ya da o boşluğun yarısı , çünkü orada da hayat var..

    Sonunda ben oyum işte.

    Işığı söndür, kapıyı kapa, son ver koridorda

    Terliklerini sürüklemeye.

    Rahat bırakın beni odamda tek başıma..

    Aşağılık bir yer bu dünya.



    (1933)





    TANRILARDAN TEK DİLEĞİM



    Tanrılardan tek dileğim

    Onlardan bir şey istememeyi bağışlamalarıdır bana.

    Mutluluk bir yüktür. Talih bir boyunduruk.

    İkisi de fazla rahat bir durumun göstergesi.

    Ne telaşlı, ne telaşsız, yaşarım ben

    Aldırmadan sevinçlere , acılara.

    (1931)



    BİZ YABANCIYIZ



    Lidia , hiçbir şey bilmiyoruz biz. Yabancıyız

    Nerede yaşarsak yaşayalım. Her şey yabancı,

    Ne de konuşan var dilimizi.

    Gel biz kendimiz bir sığınak yaratalım,

    Ve el çekelim dünyanın incitmesinden, gürültüsünden.

    Aşk daha ne isteyebilir başkalarına kapıyı açmamaktan öte?

    Bilinmezlikte açıklanan bir giz gibi,

    Kutsal bir sığınak olsun bu bize.

    (1932)



    BENİ UNUTMALARI



    Tek dileğim tanrılardan beni unutmaları.

    Ne üzgün ne de hoşnut, özgür olmak,

    Bir hiç olan havaya can veren

    RÜZGAR GİBİ ÖZGÜR.

    Sevgi de , nefret de arar bulur bizi.

    İkisi de baskıyla, her biri ayrı ayrı.

    Tanrıların hiçbir şey

    Bağışlamadıkları kişi özgür olabilir ancak..

    (1932)
    gogeselam likes this.
    all theories
    like clichés
    shot to hell,
    all these small faces
    looking up
    beautiful and believing;
    i wish to weep
    but sorrow is
    stupid.
    i wish to believe
    but belief is a
    graveyard.
    we have narrowed it down to
    the butcherknife and the
    mockingbird.
    wish us
    luck.

Yetkileriniz

  • Konu Acma Yetkiniz Yok
  • Cevap Yazma Yetkiniz Yok
  • Eklenti Yükleme Yetkiniz Yok
  • Mesajınızı Değiştirme Yetkiniz Yok
  •  
müslüman sohbet, islami forum sohbet oyun